Երևան, ոսկե թելը
Կիսվել
Կան ձեռքի շարժումներ, որ գրքից չես սովորի։ Ֆիլիգրանը հենց այդպիսին է։
Երևանում ոսկին ոչ թե մշակում, այլ հյուսում են։ Մետաղը ձգում են այնքան, որ մազի պես նրբանա, ապա ոլորում են, կորացնում, շարում թել առ թել, մինչև որ ծնվի ժանյակը։ Մետաղե ժանյակ, կարծր ու թանկագին, ծնված ձեռքերի համբերությունից։
Երեք հազար տարվա շարժում
Հայաստանն աշխարհի ամենահին ոսկերչական երկրներից է։ IX դարից ի վեր նրա վարպետները քար են քանդակում խաչքարերի համար, քարե խաչեր՝ զարդարված վարդյակներով, հյուսքերով, ութաթև աստղերով։ Ֆիլիգրանն այդ ավանդույթի ժառանգն է՝ նույն խստությունը, դատարկության հանդեպ նույն անհանդուրժողականությունը, նույն սերը այն մանրամասնի նկատմամբ, որը ոչ ոք մոտիկից չի տեսնի։
Որովհետև ֆիլիգրանն ավելի շուտ կռահվում է, քան ցուցադրվում։ Պետք է աչքը մոտեցնել՝ աշխատանքն ըմբռնելու համար։ Այդ գեղեցկությունն իրեն չի պարտադրում, այլ սպասում է, որ իրեն գտնեն։
Նուռն ու թելը
Հայկական ընկալման մեջ ոսկին ու նուռն անբաժան են։ Հազարահատիկ պտուղը՝ ընտանիքի ու առատության խորհրդանիշը, ֆիլիգրանին տրվում է այնպես, ինչպես ոչ մի այլ ձև․ ամեն հատիկ դառնում է ոսկե մարգարիտ, ամեն թաղանթ՝ հյուսված գիծ։
Հենց այս հիշողությունն է MELIKA-ն կրում Երևանում ծնված իր ստեղծագործությունների մեջ։ Ոչ թե անցյալի կրկնօրինակ, այլ նրա շարունակությունը, ևս մեկ թել՝ ավելացված հազար տարի առաջ սկսված հյուսքին։
Ինչ է պատմում թելը
Ֆիլիգրանով զարդը երբեք լիովին նույնը չէ մյուսին։ Հյուսող ձեռքը դրոշմում է իր ձեռագիրը, իր կշռույթը, իր շունչը։ Սա վարպետի կնիքն է՝ անտեսանելի, բայց և ներկա։
Երբ Դուք կրում եք Երևանում ծնված մի զարդ, կրում եք այդ շարժումը։ Այդ ժամանակը։ Այդ հիշողությունը։
Ոսկե թելը այն կրող կնոջը կապում է բոլոր նրանց հետ, ովքեր իրենից առաջ հյուսել են, փոխանցել, սիրել։